KÖNLÜM | MƏDİNƏ GÜLGÜN

Mədinə Gülgünün “Könlüm” şeiri konkret bir il ilə bağlı mənbələrdə göstərilmir. Lakin onun yerləşdiyi mənbədə (1997-ci ildə nəşr olunmuş “Mən bu ömrü yaşadım” şeirlər toplusunda) digər şeirləri ilə birlikdə çap olunmuş olması şeirin təxminən 1961-ci ilin müvafiq yaradıcılıq dövrünə aid olduğunu göstərir

Şeirin əsas ideya və emosiyaları:

• Vicdanlı və duyğusal “könl”: Şair sevgiliyə, öz könlünə müraciət edərək onun həsrət, kədər dolu halını ifadə edir (“sevdalı, havalı könlüm”).

• İç dünyada ağrı və sükut: “Gizli-gizli ağlamaq,” “həsrətdən darıxmaq” kimi ifadələr həmin daxili ağrının təzahürüdür.

• Əsrarəngiz həsrət və qərib hisslər: “Hicrana rats gəldi bu dönük baxtın” – burada sevdalanma, ayrılıq və qismətin gətirdiyi iztirablı hal şairin dünyasını təşkil edir.

• Könlün həm dost, həm köməkçi, həm etibar mənbəyi olması: “Mənim əhdim sənsən, ilqarım sənsən… Dinim də sən, tanrım da sənsən” – bu sətrlər şairin könlü ilə bağlı dərin bağını göstərir.